ANÜK

De hier gepresenteerde werken hebben bij toeschouwers, schrijvers en denkers een betekenisvolle respons opgeroepen. Hun interpretaties tonen hoe de sculpturen resoneren voorbij hun fysieke aanwezigheid en een ruimte openen voor reflectie over kwetsbaarheid, collectieve fragiliteit en de menselijke conditie. De volgende fragmenten illustreren hoe verschillende publieken met deze werken in dialoog zijn gegaan.

l’Arc

l’Arc van AnüK, dat in een clip te bekijken is op Youtube, heeft al heel wat kijkers in verwondering gebracht.
Het oog van de toekijker ontdekt een boog met een onregelmatige, gedeukte kromming, waar elf hybride wezentjes zich in evenwicht proberen te houden, in het middelpunt van de beweging.

Wat de toeschouwer onmiddellijk treft, is de ‘broos-barheid‘ van dit werk: een enscenering van creaturen die een ‘in between‘ beleven op een dunne gebochelde draad, tussen leed en vermaak, leven en dood, dansen of vallen,… in de tand des tijds.
Kwakkele gedaantes, blootgesteld aan onverbiddelijke omstandigheden zonder enige vorm van bescherming, voortschrijdend in hun pure waarheid van mens zijn, levende wezentjes geconfronteerd met het genadeloos gevaar van het einde.

De materiën die AnüK gebruikt, versterken dit gevoel van vergankelijkheid. Armatures in fijne ijzerdraad, omgeven door dun plaasterverband, versterkt door laagjes acrylhars, gemengd met groene kleurpigmenten, die een doorleefd brons insinueren.
Ondanks de emotionele fragiliteit van dit werk, straalt l’Arc een verblindende kracht uit: de creaturen houden stand in hun barre, onevenwichtige doortocht.

AnüK: ‘Mijn werk ontstaat intuïtief, steeds op zoek naar beweging en emotie in de ruimte. Er komt altijd iets oer’s uit, als oerelementen die plots de swing uit hun lijf willen dansen. Ik heb in mijn geheugen een hele download van momenten uit balletten van Maurice Béjart of Pina Baush, en ook beelden van Berlinde de Bruyckere, die onbewust een weg vinden in de eerste armatures van mijn beeldjes. Nadien spreekt de ijzerdraad zelf en laat ik die hun verhaal vertellen. Zij inspireren me tot de aankleding en de enscenering.’

l’Arc van AnüK spant ons een levensdraad die ons allen verbindt: de levenden met de levenden, de levenden met de doden. Het is een wankele brug die het collectief onderbewustzijn uitdaagt. ‘Fragile, we are‘, zegt zanger Sting. Deze broze kracht, prachtig uitgebeeld door AnüK, is die power die we nodig hebben om overeind te blijven in rampspoedige periodes zoals de Corona-lockdown, waar AnüK’s werk werd gecreëerd.’ — Claire Jaumain

‘Fragile équilibre sur le fil, où à chaque moment on peut basculer… c’est tellement nous aujourd’hui.'— Dominique Istaz

‘

J'y retrouve un peu la ‘parabole des aveugles’ de Breughel car les personnages sont écorcés, un faux mouvement pourrait tout faire tomber, en boomerang, par l'effet élastique de la branche qui se relève après avoir été pliée et envoie tout en catapulte. Mais l'assise est là et l'entraide aussi ce qui rend l'oeuvre légère et lumineuse, en réponse à notre besoin de lien fragile.’ — Benedicte Marechal

Hymn to Humanity

Hymn to Humanity werd door toeschouwers ervaren als een sculpturaal koor dat menselijke kwetsbaarheid en mondiale ontwrichting samenbrengt. De figuren balanceren tussen kracht en desintegratie, tussen aanwezigheid en verval. Het werk activeert een spanningsveld tussen het individuele en het collectieve, tussen stilte en schreeuw.

‘

Werk roept reminiscenties op aan Giacometti, maar hier meer expliciet tegen de achtergrond van het huidige wereldwijde lijden wegens oorlog en hongersnood, klimaatcatastrofes, enzovoort. Een schreeuw van Munch in veelvoud.’

—Antoon Van den Braembussche 

‘Son art donne voix à des émotions silencieuses, dans un chant à la fois libre et masqué. La vidéo ajoute du sens. La répétition visuelle et les différentes perspectives mettent l’accent sur la complexité de l’âme humaine. Elle nous fait entendre les cris, la partition du monde, la vie qui se joue et rejoue, aussi fragile que robuste.’ — Isabelle Poitrenaud

‘Parce qu'elle est à la fois humaine et minérale, encore vivante et presque morte. L'ensemble semble mû par un ultime sentiment humain: celui d'une détresse sourde et immensément profonde.’ —Francois Spi

Global

‘Stel u een figuur voor, die zowel de ruimte als de zwaarte of lichtheid van de zwaartekracht tart. Die al dansend wil zweven en daarmee ook de haar omringende  lege ruimte verbeeldt. Het lijkt een hachelijk steunpunt waarop soms éen van haar benen of voeten rust, maar juist dat punt is sterk genoeg om het gewicht van een vernuftige constructie te dragen. Daartussenin komen gaten voor, waarin de ruimte fluit.

Het compromis dat AnüK heeft gesloten met de ruimte boven, onder, of langs het beeld, suggereert als het ware dat al die bewegingen ook de tijd in zicht brengen…dat de vereniging van een dansend lichaam in en met de ruimte schijnt te mogen duren: een uitdaging van jewelste. Tijdens die verstilde momenten, waar de zwaartekracht steeds op de proef wordt gesteld, komen ruimte beweging, tijd, materie en kleur in een opgespannen spanningsveld toch tot een overtuigend 3D akkoord.

De geraffineerde manier waarop deze beeldhouwster omgaat met materie-bijv. vlas of papier verwerkt in een grillige ijzerdraad armatuur- verleent haar werk een onmiskenbare bijkomende organische kracht.

Het gebeurt wel eens dat men droomt in staat te zijn om weg te vliegen, te ontsnappen aan al wat ons aan de aarde bindt. Dat verlangen overheerst in haar werk. Want al hebben haar wezens geen vleugels, toch slagen zij erin om dat verlangen als een realiteit voor te stellen met als fascinerend resultaat…beelden die de toeschouwer niet meer los laten.’—Lucienne Stassaert

The works presented here have generated thoughtful responses from viewers, writers and philosophers.Their interpretations reveal how the sculptures resonate beyond their physical presence, opening a space for reflection on fragility, collective vulnerability and the human condition. The following excerpts illustrate how different audiences have engaged with these works.

L’Arc
L’Arc by AnüK, presented in a video available on YouTube, has already brought many viewers into a state of wonder. The observer’s eye discovers an arch with an irregular, dented curvature, on which eleven hybrid creatures attempt to maintain their balance at the centre of movement. What immediately strikes the viewer is the fragility of the work: a staging of creatures experiencing an ‘in-between’ on a thin, hunched line — between suffering and play, life and death, dancing or falling… under the relentless pressure of time. These wavering figures, exposed to unforgiving conditions without any form of protection, advance in the pure truth of being human: living beings confronted with the merciless possibility of an end.
The materials used by AnüK reinforce this sense of transience. Fine iron-wire armatures are wrapped in delicate plaster bandage, strengthened with layers of acrylic resin mixed with green pigments that suggest a weathered bronze. Despite the emotional fragility of the work, L’Arc radiates a striking strength: the creatures endure their harsh and unbalanced passage.
AnüK: ’My work arises intuitively, always searching for movement and emotion in space. Something primal always emerges — like elemental forces suddenly wanting to dance their energy out. My memory holds a whole download of moments from ballets by Maurice Béjart or Pina Bausch, and also images of Berlinde De Bruyckere, which unconsciously find their way into the first armatures of my figures. Afterwards the iron wire itself begins to speak, and I allow it to tell its story. It inspires the dressing and staging of the figures.’

L’Arc by AnüK stretches a thread of life that connects us all: the living with the living, the living with the dead. It is a fragile bridge that challenges the collective unconscious. ‘Fragile, we are,’ sings Sting. This fragile strength, beautifully expressed by AnüK, is the power we need to remain standing in times of adversity such as the Corona lockdown, during which this work was created. — Claire Jaumain

‘Fragile équilibre sur le fil, où à chaque moment on peut basculer… c’est tellement nous aujourd’hui.' — Dominique Istaz

‘

J'y retrouve un peu la ‘parabole des aveugles’ de Breughel car les personnages sont écorcés, un faux mouvement pourrait tout faire tomber, en boomerang, par l'effet élastique de la branche qui se relève après avoir été pliée et envoie tout en catapulte. Mais l'assise est là et l'entraide aussi ce qui rend l'oeuvre légère et lumineuse, en réponse à notre besoin de lien fragile.’ — Benedicte Marechal

Hymn to Humanity
Hymn to Humanity was experienced by viewers as a sculptural choir bringing together human vulnerability and global disruption. The figures balance between strength and disintegration, between presence and decay. The work activates a field of tension between the individual and the collective, between silence and scream.

‘The work evokes reminiscences of Alberto Giacometti, yet here more explicitly against the background of present-day global suffering caused by war and famine, climate catastrophes, and more. A multiplied scream of Edvard Munch.’— Antoon Van den Braembussche

‘Son art donne voix à des émotions silencieuses, dans un chant à la fois libre et masqué. La vidéo ajoute du sens. La répétition visuelle et les différentes perspectives mettent l’accent sur la complexité de l’âme humaine. Elle nous fait entendre les cris, la partition du monde, la vie qui se joue et rejoue, aussi fragile que robuste.’ —  Isabelle Poitrenaud

‘Parce qu'elle est à la fois humaine et minérale, encore vivante et presque morte. L'ensemble semble mû par un ultime sentiment humain: celui d'une détresse sourde et immensément profonde.’ — Francois Spi

Global

Imagine a figure that defies both space and the weight—or lightness—of gravity. 
A figure that seeks to float through dance, while at the same time giving form to the surrounding emptiness. It appears to rely on a precarious point of support, sometimes resting on a single leg or foot, yet that very point proves strong enough to carry the weight of an ingenious construction. In between, openings emerge where space itself seems to whistle.

The compromise AnüK has forged with the space above, below, and around the sculpture suggests that these movements also bring time into view—that the union of a dancing body within and with space is allowed to endure. A formidable challenge. In those moments of stillness, where gravity is constantly put to the test, space, movement, time, matter and color converge within a taut field of tension, resolving into a convincing three-dimensional harmony.
The refined way in which this sculptor engages with material—for instance flax or paper integrated into a capricious iron-wire armature—endows her work with an unmistakable additional organic strength.

We sometimes dream of being able to fly away, to escape everything that binds us to the earth. That longing prevails in her work. For although her beings have no wings, they nevertheless succeed in presenting that desire as a reality, with a fascinating result: images that do not let go of the viewer.’ — Lucienne Stassaert